امروزه پان آریائیست ها به جای تشکر از امپراتوران تورک که توسعه دهندگان زبان فارسی بودند

همواره با آنها و با همه تورکان دشمنی می ورزند . علت این دشمنی هم بیشتر از آنجا ناشی

می شود که در طول هزار سال ، تورکان در راس حکومتهای ایرانی و در قالب پادشاهان و سلاطین

وزرا، فرمانداران ایالات و ولایات و فرماندهان کشوری و لشگری بوده و پارسیان و تاجیکان بیشتر به

عنوان منشیان و رعایا در خدمت آنان بوده اند . این عامل باعث احساس حقارت در ناسیونالیست

های افراطی شده پس از حاکمیّت خاندان پهلوی بر ایران که خود را منتسب به پارسیان میکرد

در پی تلافی این حقارت هزارساله برآمدند !

درباره این حس حقارت به متنی که در مجله ( نگاه نو) در سال ۱۳۷۰ چاپ شده و این مجله به

وسیله ناسیونالیستهایی چون کاوه بیات و همفکرانش منتشر میشد نظری می افکنیم :

« ملت ایران طی حدود هزارسال از زمان غزنویان تا پایان قاجاریه زیر سلطه سلاطین تورک قرار

داشته است و چنان بوده که در مدت طولانی این تسلط ، از حداکثر حق و بختی که گاه برخوردار

میشده شمشیرزنی در مقام سربازی ساده در خدمت سردارن تورک بوده است ، حال لازم به

یادآوری نیست که چون همه املاک بزرگ همواره از سوی شاهان به صورت تیول و اقطاع در اختیار

سرداران پیروزمند قرار میگرفت ، یک ایرانی غیر تورک سهمی در این میان نمی توانست داشته

باشد » (مجله نگاه نو شماره ۴ دی ۱۳۷۰ ص۳۸ ).